Garfieldim

Hər kəs anasını sevir. Hər ana da övladını sevir. Amma mən və anam bir-birimizi sadəcə sevmirdik, biz bir-birimizə tapırdıq. O mənim üçün ideal idi. O mənim ruhum idi.

Anamla mən çox gec tanış olduq. Biz böyüyənə qədər onun başı həmişə qarışıq olurdu. 7 gün qəzetində işləyirdi, ən gözəl məqalələrin müəllifi idi, ondan başqa rəhmətə gedən dayımın ailəsinə də o kömək edirdi. Həmişə dayımoğullarının dərslərinə kömək edərdi, mən də düşünərdim anam bizi sevmir.

Mən böyüdüm. Amerikada oxudum, qayıtdım və 2006-cı ildən sonra anamı kəşf etdim! Mən onu platonikcəsinə sevirdim. Mənim ən xırda uğuruma o qədər sevinib fəxr edirdi ki, özümü div sanırdım. Mən də onunla fəxr edirdim. Bilmirəm bunu ona demişdim ya yox... Və bilmirəm o indi hardadı... Cənnət varsa, anam mütləq oradadır, yoxdursa deməli indi yanımda oturub mənim bu yazdıqlarımı oxuyur və "Fatmagülün suçu nə" serialına baxanda olduğu kimi indi də ağlayır...

Anamla son 5 ildə ən yaxın dost olduq. Mənə "Çəpiş" deyərdi, mən də ona Garfield. Garfield kimi şirin olduğuna görə.... Bundan 3 ay əvvəl Türkiyədə ürək əməliyyatına girdi. Mənə xəbər verməmişdi, çünki həmin günün səhərisi mənim magistraturadan məzun günüm idi. İsveçdə idim. Anamın əməliyyata girəcəyini öyrənən kimi Türkiyəyə uçdum. Səhər mən İstanbula çatanda anam Ankarada əməliyyata girirdi. Anamın xəbəri olmadı mənim ora getdiyimdən... Əməliyyata narahat girməsin deyə demədik..... Kaş ki deyərdik.... Bəlkə onda ayılardı.......